Ostatnio na jakimś blogu natrafiłam na artykuł, w którym autor poruszał problem czytelnictwa, a właściwie jego braku, wśród młodego pokolenia. I o ile sam post był bardzo typowy, że jak już czytają to lektury i książka generalnie jest be i fu, tak komentarze mnie zszokowały. Pełno tam było historii, jak to w szkole czytających się nie rozumie, a nawet szydzi z nich. Nie wiem, czy ja może żyję w jakimś innym wszechświecie, w którym na nastolatka z książką patrzy się jak na każdego innego. Ba! Nawet z większym uznaniem czasami. Dobra, może i poziom czytelnictwa jest słaby. Ponoć statystyczny Polak czyta jedną książkę rocznie. Żyjemy w erze telewizji, internetu i durnych filmików o kotach, które potrafią zabrać nam nawet cały nasz wolny czas. Na 29 osób w mojej klasie czyta 8, a przynajmniej o tylu wiem. Pozostali tylko się uśmiechają, widząc nas z nosem w książce. Ile to razy usłyszałam "Ej, co czytasz?", a zaraz potem "Kurde, fajne to może być!". Jasne, powiedzonka pokroju "Nie udawaj, że umiesz czytać" też się zdarzają, jednak są to tylko i wyłącznie żarty. Takie pseudośmieszne, trochę chamskie odzywki są na porządku dziennym w klasie zdominowanej przez płeć brzydszą (nie ubliżam, bardzo Was lubię, Panowie). Taki ich charakter i pozostaje się tylko przyzwyczaić.
